De groep, 6 man groot bestond uit Ben, Klaudie, Corrie, Peter, PR en mijzelf (André). Michiel kon door omstandigheden op zijn werk helaas niet mee.

Cock en Rik waren er ook bij, maar niet voor het ijsduiken.

Wij, de fam. Hogeling zijn woensdagmiddag al vertrokken met de bedoeling om eerst 2 dagen te gaan skiën. Want om 2200Km te reizen voor alleen een ijsduik is best ver.

De reis naar Hallstatt verliep uitstekend we hadden prima weer, geen regen of sneeuw. Donderdagochtend vroeg stonden wij met de caravan op het parkeer terrein van de piste en een uurtje later met ski's op de piste. Het was mooi zonnig weer en uitstekende sneeuw.

‘s Middags kwam de tweede groep aan (PR, Corrie en Peter) en hebben even contact gezocht om af te spreken voor de volgende ochtend. Wij kampeerden met de caravan bij de piste maar ontbeten met de rest van de groep in het pension.

Vrijdagochtend na het gezamenlijke ontbijt zijn we met zijn zessen gaan skiën in het skigebied van Dachstein. Dachstein heeft de langste Piste van Europa (2x 11km) en erg leuk om een paar keer van af te rossen.
We kregen ‘s morgens al te horen dat het weer om zou slaan en men verwachte windkracht 8 met hevige sneeuwval. Het begon inderdaad behoorlijk te waaien, zeker boven op de berg. Maar gelukkig voor ons bleef die windkracht 8 uit.
Helaas voor Ben en Klaudie kregen zij onderweg naar Oostenrijk de volle mep op de Duitse autobaan.
Extreme regen, sneeuw, hagel en harde wind, zorgde ervoor dat het haast onmogelijk was om op de weg te blijven. De weg werd niet schoon gehouden, omdat de Duitse overheid die dag had besloten om te gaan staken. Ben en Klaudie konden niets anders doen dan een hotel pakken en hopen dat de situatie de volgende ochtend beter zou zijn.

Wij hadden vrijdagavond inmiddels kontact gelegd met de voorzitter van de plaatselijke duikvereniging, de heer Gerhard Kaiser. En afgesproken om elkaar de volgende ochtend om 10:00uur te treffen bij de duikclub.
Vandaar zouden we met een aantal anderen vertrekken naar de duikstek. De locatie was de Hallstättersee alleen een stuk noordelijker bij het plaatsje Steeg. Vreemd genoeg was het meer ter hoogte van Hallstatt niet bevroren maar 15km verderop bij Steeg wel.

Het gebied heeft vele meren maar de hoger gelegen meren zijn dit jaar minder geschikt vanwege de enorme sneeuwval van dit jaar (meeste sneeuwval sinds 1983).

Er werd snel een soort partytent van 10 bij 5mtr opgezet waar al snel de thee (met Rum) stond te koken. Om bij het meer te komen moest er eerst over een berg sneeuw worden geklommen en dan langs een vrij steile kant weer naar beneden. Als wij dachten dat we het moeilijk hadden bij onze dijken??

Allereerst werden er met een kettingzaag een aantal wakken gezaagd. Driehoek vorm om er weer makkelijk uit te komen. En een paar hulpwakken dicht bij de kant om indien nodig bij calamiteiten hulp te kunnen bieden. Het ijs was ongeveer 18cm dik

Ondertussen waren Ben en Klaudie nog steeds onderweg om te proberen op tijd aanwezig te zijn.

De nodige voorbereidingen waren getroffen en we konden onze setjes op gaan bouwen en beneden zien te krijgen. O ja ijsduiken, wat moest je dan ook weer doen. Of beter gezegd wat moest je ook alweer niet doen. Bij ijsduiken moet je de flessen pas open draaien als je in het water ligt. Om bevriezing te voorkomen test je je uitrusting pas in het water. De groep duikers was inmiddels gegroeid tot een man of 15, er was nog een groep Nederlanders bijgekomen.

Ben en Klaudie waren ook gearriveerd en hielpen ons met het te water gaan en de uitrusting controleren.
Van onze groep gingen wij (Corrie en André) als eerste het wak in. Met de seinmeester wordt afgesproken welke seinen er gebruikt gaan worden. Deze duikclub gebruikt maar twee signalen, namelijk; 4 korte rukken - alles O.K. 1 ruk - noodsignaal. Simpel en het werkt.

De eerste ijsduik

Het liep van het begin af aan niet helemaal zoals ik had gepland. Bij het opendraaien van mijn kranen stonden twee automaten direct te blazen. Waarom is nog steeds onbekend. Er waren direct een paar behulpzame Oostenrijkers die de tweede trap uit elkaar begonnen te halen waar ik niet zo blij me was.

Veel verder als het membraam kwamen ze niet. (Gelukkig.) Je moet je voorstellen je hangt in het wak. Kan zelf niets doen. Allerlei mensen zitten aan je uitrusting, je krijgt van alle kanten vragen op je afgevuurd. Gelukkig zijn er ook mededuikers die wel zinnige oplossingen bieden. Ik kreeg van PR zijn reserve automaat en die werkte uitstekend. Nog bedankt PR. O.K. alles stond open en werkte naar behoren. De duik kon beginnen. Camera's stand-by, de lijnen vast gemaakt. We konden zakken.

En dat deed ik ook. Snel, te snel. Ik kreeg onvoldoend lucht in mijn droogpak geblazen om me goed drijvend te houden. Terug omhoog op mijn stab. jack, gelukkig stond Ben daar en hij had al snel in de gaten wat er aan de hand was. Te veel lood bij me, nog wat onwennig met mijn nieuwe droogpak. Camera in mijn handen de seinlijn om mijn pols. Misschien toch net iets te veel voor zo'n eerste duik onder het ijs.

Zijn suggestie wat uitrustingstukken op de kant te laten en de duik voort te zetten was een goed advies. We zakten weer naar beneden en het uittrimmen ging direct een stuk beter. Met Corrie aan de seinlijn, de richtingslijnen onder het ijs volgend een ander wak opzoeken. Want dat is prachtig te zien, in de sneeuw waren met sneeuwschuivers lijnen met pijlrichtingen naar het wak geschoven. Vanonder het ijs waren dat duidelijke lichte strepen die je de mogelijkheid gaven je te oriënteren onder het ijs. En dat werkt echt perfect. We zijn bij de eerste duik voornamelijk net onder het ijs gebleven en lekker rondgezwommen genietend van het lichtschouwspel van de luchtbellen onder het ijsoppervlak.

Op sommige plekken zag je andere op het ijs lopen en konden zij ons ook zien, althans onze lampen.
We gingen richting het hulp wak en probeerden daar even boven water te komen. Helaas was onze lijn daar net iets te kort voor en zodoende kon alleen ik in dat wak boven water komen. Even gevraagd of ze al vast thee klaar wilde zetten en gauw weer onder want Corrie zat nog onder het ijs en zat in een soort spagaat tegen het ijs gedrukt. We zijn weer teruggezwommen naar het hoofdwak om de weg vrij te maken voor de volgende duikers.

We hebben de rest van de middag nog solo duiken gemaakt, vanzelfsprekend aan de lijn. Op die manier ben je toch niet echt alleen, en hoef je even alleen maar op je zelf te letten. Regelmatig contact met de seinmeester is wel een vereiste. Dit ging voor de rest prima en we zijn allemaal net zolang door gegaan tot we aan de 50bar zaten. Een leuke dag.

's Avonds eerst net als de vorige avonden gebruik kunnen maken van de badkamers in het pension Hallberg en even de tijd genomen om het kleine maar zeer indrukwekkend museum te bekijken. Als je daar bent loop je gegarandeerd Gerhard Zauner tegen het lijf, die je erg veel kan vertellen over al die opgedoken spullen die daar in de vitrines liggen. Daarna zijn we gezamenlijk gaan eten in een leuke herberg, en zo elkaar weer beter leren kennen aan de hand van verhalen wat we allemaal hebben meegemaakt. Het was een lekker ontspannen sfeertje en erg gezellig. We gingen niet te laat terug naar het pension met de afspraak om weer gezamenlijk te ontbijten rond half negen.

De volgende ochtend werd definitief afgesproken dat we weer naar de zelfde plaats zouden gaan. Er was even sprake dat we een plek zouden bezoeken met meer vis e.d. maar tenslotte kwamen we voor het ijsduiken. Vanwege de extreme sneeuwval zoals al eerder vermeld was er dit jaar niet veel keus of we moesten uren rijden. Op zich had niemand moeite met de zelfde plek want voor een tweede keer op dezelfde plek duiken geeft ook wel een vertrouwd gevoel.

Terwijl een aantal van ons de flessen gingen vullen maakten de andere de foto en filmapparatuur gereed voor de derde en helaas de laatste ijsduik. Op de duikplaats stond alles nog klaar van de vorige dag. Het dak van de tent was ingescheurd door de sneeuwval. Het theewater stond al op en de flessen rum stonden klaar. Bij navraag of zij geen problemen hadden met alcohol voor of tijdens de duik, antwoorden zij dat als het in de thee zat het niet mee telde??

Maar goed snel de setjes opgebouwd en naar beneden gebracht. Omkleden en allemaal naar beneden. Ben en Klaudie maakten zich klaar bij het ene wak terwijl het andere buddy paar zich in het andere wak lieten zakken. Afgesproken was dat we naar elkaar toe zouden zwemmen om zo een paar leuke beelden te krijgen. Bij het ijsduiken met meerdere buddyparen is het wel zaak dat je er op let dat de lijnen elkaar niet kruisen en zodoende vast kunnen raken met alle problemen van dien. Maar dankzij de goede instructies van Ben verliep dat bij iedereen uitstekend. We maakten na het filmen onze duik af en zijn zo'n 25-30min onder het ijs geweest, en weer kunnen genieten van het lichtspel onder het ijs.
Omdat we die dag nog terug wilde rijden naar Nederland konden we maar een duik maken.

Rond twee uur namen we afscheid van Gerhard Kaiser en zijn team. Hij nodigde ons uit om ook in de zomer eens langs te komen want al die meren zijn absoluut de moeite waard om te beduiken.
Ook Ben en Klaudie zeiden we gedag, die bleven nog een paar dagen langer om te duiken en te skiën.

De terugreis liep op zich prima. We hadden op advies van de eigenaar van het Pension de noordelijke route genomen omdat de weg tussen Salzburg en Munchen dichtstond. Dit was wel om maar er waren geen files. En tijdens de terugreis werden we door het thuisfront (Michiel) op de hoogte gehouden welke wegen we beslist niet moesten nemen. We reden met beide auto's gelijk op om als er eventueel problemen zouden zijn elkaar te kunnen helpen.

We hebben de hele nacht door gereden en namen in de buurt van Dortmund afscheid van elkaar. PR, Peter en Corrie konden iets sneller rijden en miste daardoor de files in Nederland. Wij daarentegen hebben helaas over het laatste stukje van de reis, Arnhem-Schipluiden bijna 3uur gedaan.

Maar al met al een heel leuke trip, zeker de moeite waard om nog eens te doen. Alle reisgenoten nog bedankt voor de gezelligheid en Ben bedankt voor alle interessante informatie over ijsduiken en alles wat er mee te maken had.

André Hogeling

Klik hier voor de foto's

Klik hieronder voor een film.

Info: Specialty IJsduiken

In februari / maart 2004 werd een door groep enthousiaste Get-Wetters een uitstapje gemaakt en startten met een ijsduik specialty. Helaas schoot die organisatie tekort om toen daadwerkelijk een duik onder ijs te organiseren.

In 2006 hebben we, nu in samenwerking met Duikschool Get Wet, deze specialty opnieuw georganiseerd. Op 22 februari werd een theorieavond georganiseerd waarna we op 4 en 5 maart zijn gaan ijsduiken in Oostenrijk.

Bij volledige winterse taferelen zijn we door de sneeuwbuien naar het Oostenrijkse Hallstatt gereden.

Daar hadden we ons geinstalleerd in Pension Hallberg dat tevens het kleine duikmuseum van Gerhard Zauner herbergt.

Op zaterdag ochtend werden we ontvangen door Gerhard Kaiser, de president van Tauchclub Dachstein-Salzkammergut.

Een paar kilometer buiten Hallstatt was het meer Hallstättersee bedekt door een 15-20cm dikke ijslaag en werden alle voorbreidingen getroffen om te gaan duiken. Een verwarmde tent werd opgezet voor soep, thee en gelegenheid om warm om te kleden.

In het ijs werden een viertal wakken gezaagd om met twee teams gelijktijdig te kunnen duiken.