Allereerst de niet meer bewegende wereld waar je over loopt, het is grappig dat je lijf daar na een weekje behoorlijk schommelen toch wat eigen ideeën over heeft. Het volgende dat opvalt, is dat wereld ineens uit meer dan 25 mensen bestaat en dat daarvan een behoorlijk aandeel Russisch spreekt en polsbandjes draagt zodat je kan laten zien bij welk resort je hoort, wat dan hopelijk niet meer in aanbouw is. Verder ben je dat lekkere windje op zee kwijt en blijkt het in opeens toch ook best wel warm te zijn. Kortom weer even wat anders dan op de boot zeg maar.

Om te voorkomen dat er afkickverschijnselen zouden ontstaan was het dagprogramma Hurghada voor de meeste wel voldoende, maar voor sommige was er ook nog het avond/nachtprogramma dat wordt ingeleid met de onvermijdelijke McDonald (met verkoopshow in de vorm van een levendige discussie tussen de verkopers en de koks over de snelheid van de service) en afgerond met diverse tussenbiertjes of andere drankjes in een leuke lounge-tent. Toegift van een avondje Hurghada is de terugreis naar de boot waar alles in het donker er toch anders uitziet, eerder geopende hekken opeens gesloten blijken te zijn, de boot niet aan een kade of steiger ligt en iedereen aan boord het wel geloofde en lekker z'n nest was ingedoken. Het heeft even geduurd en alles hing een beetje van toevalligheden aan elkaar maar we hebben het gehaald en dat alles zonder zelf te moeten zwemmen, een waardige afsluiting van week 1 dus.

De dag erop was het wisselen van de wacht en voor de blijvers een lekkere hangdag waarbij ook nog wat moest worden gepland want het reisschema stond nog niet helemaal vast. Uiteindelijk gekozen voor een hele mooie route waar, afhankelijk van de weersomstandigheden, zo'n beetje alle high-lights tussen Hurghada en Marsa Alam zouden worden aangedaan. Daarna weer verder hangen/lezen en wachten tot de verse lading duikers aan boord klom.

Volgende ochtend even moeten wachten op goedkeuring van de kustwacht maar rond een uurtje of 10 (kan ook best wel later of eerder zijn geweest eenmaal aan boord zat ik weer
vrij vlot in relaxstand) konden we weer vertrekken waarvoor we gekomen waren en dat was duiken. Meteen al een meevaller, veel minder wind dan in de eerste week, voeren daarbij met de wind mee en konden daarom voor het eerst echt overal zorgeloos gaan liggen of zitten zonder van boord te rollen, spoelen of waaien en hoewel dat er misschien wel een beetje bij hoort was het zo wel lekker relaxed.

Eerste duik van een willekeurige live-aboard week is nagenoeg altijd een relatief makkelijke duik om te wennen aan de toch wel andere omstandigheden dan in Nederland. Je hoort wel verhalen dat Hurghada helemaal plat en/of kapotgedoken is, ik vond zelf dat daar waar wij zijn geweest weinig van te merken was. Een andere zekerheid aan boord van een live-aboard is het ritme waarin alles gaat, relaxen, duiken, eten, relaxen, enz. Dus na eerst wat gegeten te hebben door naar de tweede duikstek waar ook een nachtduik gemaakt zou worden. Dat zou overigens de enige nachtduik worden deze week want bijna alle duiken vonden verder plaats in marineparken en daar mag je geen nachtduiken maken. Het waren weer relatief makkelijke duiken (lees ondiep en weinig tot geen stroming) rond een zevental pinnacles maar evengoed zeer de moeite waard.

Volgende dag stond 's morgens vroeg de Salem Express op het programma, een beetje beladen duikplek omdat het wrak er relatief kort ligt en er erg veel mensen omgekomen zijn waarvan er nog velen in het wrak zouden zitten. Het idee van grafschennis is min of meer opgelost door bijna alles dicht te lassen maar het gaf mij in eerste instantie toch wel een wat apart gevoel om er te duiken. Het was verder een groot en indrukwekkend wrak met veel herkenbare zaken als schoenen, koffers, een telefoon die van de haak hing en toch wel triest een ongebruikte reddingsboot. Het zag er allemaal nog erg bruikbaar uit wat allemaal nog meer indruk maakte door de ochtendschemering die er nog hing. Wat verder opviel was dat er ten opzichte van de andere wrakken die we bezocht hebben weinig leven op en rond het wrak zat.

Volgende stek op de lijst was Panorama Reef voor één of twee duiken, vooral bekend om z'n gorgonen en een heel grote anemon-city, dat is een (in dit geval grote) verzameling anemonen met daarin hele families Nemo's. De gorgonen lagen aan de rand van een plateau en behoorlijk diep (rond de 40 meter) dus erg lang kon je er niet rondkijken maar ook de wall die wegduikt tot een metertje of 70 en natuurlijk anemon-city waren erg mooi en leuk.

Vervolgens zouden we ons gaan opmaken voor de grote oversteek naar de Brother's, 2 eilandjes midden in de rode Zee die worden gerekend tot één van de mooiste duikplekken op de wereld. Dat hield in dat we verder geen duiken meer zouden maken en proberen zoveel mogelijk te rusten want de normaal gesproken nachtelijk geplande overtocht staat bekend als een wilde. Doordat de wind behoorlijk was toegenomen werden er midden in de nacht diverse ankers bijgelegd en was er van vertrek nog geen sprake.

De volgende ochtend is er om niet een hele duikdag te verspelen eerst een leuk driftduikje op de plek van overnachting gemaakt en vervolgens heeft de kapitein de knoop doorgehakt om het er maar op te wagen. Het klinkt allemaal erg spannend maar viel in de praktijk erg mee, de kapitein bleek wel vaker een erg voorzichtige man. De zee was erg kalm en daarmee verliep de reis ook veel vlotter dan gepland wat weer een gelukje voor ons was want dat betekende dat we nog net één duik op Little Brother konden maken.

Dat was meteen een hele mooie. We werden ergens op het noordplateau, waar de kans op haaien het grootst is, gedropt om ons daarna mee te laten driften langs het rif dat daar wegduikt naar de 800 meter diepte. De Brother's vormen min of meer een oase in een grote open zee en daarbij staat er nagenoeg altijd veel tot heel veel stroom en dat is te zien aan het leven. Iedere centimeter kom je wel wat tegen (tot zover je daar met de stroming de tijd voor krijgt) en je moet steeds de keus maken of naar het rif te kijken of in het blauw waar ieder moment van alles in redelijk tot groot formaat voorbij kan komen variërend van tonijnen, makrelen en barracuda's tot grijze rifhaaien en zelfs voshaaien.

Van de wind was helemaal niets meer te merken en het gebrek aan wind was gunstig voor de golven want behalve een hele lichte en langzame deining was het een nagenoeg vlakke zee waarbij de stroming aan de oppervlakte ook nagenoeg te verwaarlozen was. Het beloofde een lekker rustig nachtje te worden; dus was het een beetje jammer dat de boot naast ons met veel lawaai besloot zijn tanks over te pompen en daar de hele nacht voor nodig had.

Consequentie van het uitgestelde vertrek naar de Brother's was wel dat er een keuze gemaakt moest worden met betrekking tot het reisschema want er was toch een hele duikdag afgevallen. Er bleek niet echt consensus over te zijn en ondanks dat een levendige discussie best leuk is op z'n tijd was er uiteindelijk een stemmingsronde voor nodig om te bepalen hoe verder te gaan. Er is toen besloten om de duikdag op de Brother's in te halen en dat Abu Dabab (een ander marine park met als belangrijkste troef kans op zeekoeien en schildpadden) af zou vallen.

Dat eenmaal achter de rug konden we weer terug naar de Brother's, er zijn nog 3 duiken gemaakt op Little Brother om vervolgens te vertrekken naar Big Brother waar naast het overdadige leven ook twee prachtige wrakken liggen. Vooral de Numibia is erg mooi begroeid, je kan er fantastisch door de ruimen duiken en verder kan je vanaf dit wrak vrij snel het noordplateau bereiken waar je weer kans hebt op allerlei grote vis, prachtstek dus. De Aida ligt wat minder praktisch, het wrak begint op ruim 30 meter en om er enigszins doorheen te duiken ga je al gauw door de 40 meter heen, een beetje voorzichtigheid is dus wel op z'n plaats met maar een 12 litertje op je rug en erg lang kan je er dus niet genieten. Verder misschien ook niet zo'n artistiek wrak als de Numibia maar evengoed indrukwekkend en daarbij liggen er niet zo heel ver vandaan nog veel grotere gorgonen dan bij het Panarama Reef. Dat is een beetje een "probleem" van zo'n toplocatie, alles is er mooier, meer en groter, de Brother's zijn wat mij betreft echt een heel bijzondere plaats.

Na 2 dagen Brother's zat het er weer op en was het tijd voor het toetje Elphinstone. Het kan zijn dat ik er na twee weken niet helemaal meer oog voor had maar voor mij had het niet de impact van bijvoorbeeld de eerste duiken op de Brother's of de Thistlegorm. Evengoed Elphinstone blijft een prachtig rif waar ongeveer dezelfde omstandigheden aanwezig zijn als bij de Brother's alleen dan veel dichter bij de kust wat helaas tot gevolg heeft dat er ook erg veel op gedoken wordt. Het waren voor mij dit keer dus niet de duiken die je echt bijblijven maar er zijn ook gelukvogels geweest die een Manta hebben zien voorbijvliegen en dan kan zo'n duik weer niet stuk! Het is allemaal zoals zo vaak weer relatief en belangrijker dan het afvinken van een duikgids is dat we er weer zijn geweest want het was al met al allemaal erg goed!

En dan zomaar ineens zit het er dan op, twee weken Rode zee verpakt in een heel gevarieerde reis. Ondanks alle relaxmomenten en een overdaad aan Nitrox was het erg intensief maar wat mij betreft meer dan geslaagd.

Op naar Soedan! (Of Cocos-island, of Galapagos of......)

Nils Jansen