We zijn al vroeg op weg naar Zeeland voor onze eerste duik in buitenwater, én voor een nadere kennismaking met de leden van duikvereniging Get Wet. Achter in de grote Amerikaanse pick-up van Ron zit ik nog een beetje na te dommelen (had geen tijd voor koffie). Een ingeblikte mevrouw uit de Mid-West wijst ons de weg over de Maasvlakte. "Next exit, turrrn rrright." Als we midden tussen de olieopslagtanks rijden, beginnen we te vermoeden dat ze toch een paar updates gemist heeft. Een kaart hebben we ook niet, maar gelukkig heeft Henk vroeger zijn topografiehuiswerk goed gemaakt en we komen ruim op tijd aan in Scharendijke.

In duikcentrum Grevelingen is koffie te krijgen, en nog een heleboel ander moois. Verlekkerd lopen we tussen de schappen rond te kijken, totdat Ben roept dat het verdorie al bijna donker wordt. Hoog tijd om richting Kerkepad te gaan. Er is ons een watertemperatuur beloofd van om en nabij de 9°C, met dank aan het verlate voorjaar. Terwijl de instructeurs in hun gevoerde droogpakken stappen, hijsen wij cursisten ons in onze semi-wetsuits. Maar wij zijn wel bikkels natuurlijk, en trouwens: het zonnetje breekt door.

Na de briefing sjouw ik samen met Mark, mijn buddy voor vandaag, met volle bepakking tegen de hoge dijk op. Waar blijft dat lekkere frisse water? Op de oever noteert PR onze namen en hoeveel lucht we hebben, en daar gaat ie dan. Het zicht onder water is helemaal niet slecht, we komen allerlei soorten en maten zeesterren tegen, van bleekgeel tot dieppaars, prachtige anemonen (of hoe die dingen ook heten) en ook een soort van garnaaltjes. Alleen de befaamde kreeften laten zich niet zien, ook niet in het kunstmatige rif dat hier is aangelegd. Voor hen is het kennelijk nog te vroeg in het seizoen. De kou valt alles mee, en het duiken gaat best lekker. Paaseieren kom ik niet tegen, maar de chocolade-paaseitjes die we naderhand van de paasbunny krijgen maken veel goed.

Terug bij het duikcentrum komen hongerig makende etensgeuren ons tegemoet. Genietend van een saté-tje en een biertje zit ik even later met verbazing te kijken naar een film over ijsduiken. Over kou gesproken! Dat zijn pas die-hards. Wel vreselijk mooi, al die kleuren en luchtbellenpatronen onder het ijs. Zou ik zelf nog eens zo gek...? Eerst maar eens gewoon leren duiken. Bij deze vereniging, dat lijkt me wel wat. Leuk gedoken, prima verzorgde barbecue, allemaal aardige mensen, da's toch een heerlijk warm bad?

Marleen van Vliet

Klik hier voor de foto's