Hallo allemaal, leuk dat jullie mijn stukje lezen. PR vroeg of ik over Nemo 33 wilde schrijven, dus hier het resultaat. Het is onverwacht een heftig lang dagje geworden.

Het begon allemaal heel rustig. We verzamelde om 14.30 uur bij het zwembad. De avond daarvoor was er al een auto-indeling gemaakt, dus iedereen wist waar hij moest instappen. Ik had het geluk dat ik met Henk mee mocht rijden en dus niet zelf 400 km totaal hoefde te rijden. Rond het geplande tijdstip van 16.30 uur was iedereen bij Nemo gearriveerd. Daar moesten we nog een tijd wachten tot dat we het bad in mochten. We mochten het bad gebruiken van 18 tot 19 uur. Om 17.45 mochten we gaan omkleden. Ik was buddy paar met PR. Voordat we het bad in gingen wilde PR nog even het duikplan doornemen. Duikplan? Eh nog niet over nagedacht, naar de bodem en weer terug, dacht ik zo? Maar dat vond hij niet goed genoeg. Ik moest uitrekenen hoeveel tijd we beneden hadden. Oeps, hoe ging dat ook al weer? Zweet zweet. Ik was niet zenuwachtig, tot nu...

Maar goed. Achteraf was het toch wel handig omdat ik vooraf had gedacht dat we veel langer op de bodem konden blijven. Maar uiteindelijk hadden we daar maar een paar minuten.

Voordat we onze flessen kregen hadden we om 18 uur eerst 10 minuten tijd om te snorkellen. Daarbij konden we proberen om naar het eerste plateau te komen op 10 meter. Ik probeerde eerst 5 meter te halen en dat ging goed. Daarna 10 meter, en hé, wonder boven wonder, dat lukte ook! Toen was het tijd om met flessen de diepte in de gaan. Daarna langzaam opgestegen en wat rondgekeken bij de ramen en in de verschillende grotten die ze hebben gemaakt. Al met al waren we 40 minuten later weer op de kant.

Toen iedereen weer aangekleed was werd het de hoogste tijd om wat te gaan eten. Met de hele groep zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje ergens in Ukkel. Dat was nog niet zo gemakkelijk met 13 personen tegelijk, zonder reservering! Maar gelukkig was het bij een plaatselijke Italiaan gelukt. Lekker gegeten en rond een uurtje of 22 werd het tijd om naar de auto's terug te gaan. Maar dat bleek nog wat voeten in de aarde te hebben.

Op de weg terug naar de auto's werden we getuigen van een aanrijding, tussen een auto en een voetganger. De voetganger in kwestie was er niet zo goed aan toe. Politie en ambulance arriveerden gelukkig snel. Corien had het allemaal zien gebeuren en moest een verklaring afleggen bij de politie agent die ter plaatse was gekomen. En deze meneer was niet de meest snelle persoon, zullen we maar zeggen. Fijn een uur later werd Corien weer losgelaten en konden we echt naar huis....dachten we!

Ik liep samen met Henk en we zeiden nog tegen elkaar, zul je altijd zien, dan is er nu een auto opengebroken. We hadden het nog niet gezegd en het werd waarheid! Shit ook dit nog! Dus met een uitgedund groepje het plaatselijke politiebureau maar opgezocht. En wie zagen we daar....de agent van het ongeluk, die ons herkende en hard moest lachten. Hé zijn jullie daar weer? Jullie kunnen geen afscheid nemen! Voordat we bij het politiebureau weg waren was het 24 uur. Rond 2 uur in de nacht waren we uiteindelijk weer terug op de parkeerplaats van het Overbosch zwembad, waar gelukkig geen auto's waren opengebroken, en mijn fiets stond er ook nog! Het was iets later geworden dan gepland maar we waren weer thuis, fijn!

Groetjes Linda

Klik hier voor de foto's